Tijd voor nederigheid

Voor alle mensen die ziek, ouder of verzwakt zijn, vormt het coronavirus een grote bedreiging. Ook voor alle zzp-ers, het mkb en werklozen. En voor iedereen die nu niet bij belangrijke familie-bijeenkomsten kan zijn of erg alleen is. In gedachten ben ik bij deze mensen en stuur ik ze liefde, hoop en vertrouwen.

Voor controlfreaks zoals ik zou het coronavirus ook de absolute hel moeten zijn. Want ineens gaat alles helemaal anders dan gepland. De onzekerheid is aan de macht en dat zou voor mij heel onveilig moeten zijn. Dat is het wel, maar toch voelt deze ongemakkelijke situatie voor mij ook ergens een piepklein beetje als een zegen.

Een beetje ingesneeuwd
Kijk: de wereld gaat heel eventjes op een kier. Hé, dat blijkt ineens zomaar te kunnen. Eigenlijk wel rustig. Alsof we een beetje ingesneeuwd zijn. De quarantaine dwingt ons om na te denken over de dingen die er echt toe doen. Wat we hebben we nou écht nodig? Vliegtuigen blijven aan de grond, vakanties gaan niet door, eten wordt niet zo makkelijk weggegooid. Het fileprobleem is in een klap opgelost. Ineens blijken we best vanuit huis te kunnen werken. Dat scheelt een berg CO2. Want een vliegreis belast het milieu tot elf(!) keer zo veel als dezelfde reis per trein.

Thuis in retraite
Als we niet oppassen, bevordert dat minuscule virusje, het is maar een tienduizendste van een mensenhaar groot, op ongekende schaal de onderlinge saamhorigheid tussen de mensen. Eindelijk ging het op een schoolplein even niet over een nieuw restaurant, de verbouwing of een handtas. Veel is dicht, ligt stil of is ineens irrelevant geworden. Of liever: irrelevant gebleken. Naar binnen keren, bescheidenheid, je bewust worden van je kwetsbaarheid – daar dwingt dit virus ons toe. Afkicken van alle prikkels, vergaderingen, shoprondes, vakanties. Gewoon thuis in retraite, alleen of samen met (een deel van) je dierbaren. Net een extra kerst, midden in de lente.

Grote Nivelleerder
Van wie graag groots, meeslepend en op grote voet leeft, vraagt dit virus een groot offer. Wie al bescheiden leefde, heeft misschien wat minder in te leveren. Het virus als Grote Nivelleerder. Want niemand is onkwetsbaar. Niemand weet wat er staat te gebeuren. Dat wisten we sowieso al niet, maar corona legt nu genadeloos de illusie bloot. En laat ons zien hoe afhankelijk we zijn. Van de wetenschap. Van de overheid. En vooral: van elkaar.

Dikke heldenbonus
Weet je wat? Laten we onze onvermoeibare bestuurders dankbaar zijn. En laten we de helden in de zorg een dikke bonus uitkeren. Als we vliegtuigen aan de grond kunnen houden, moet een bonus ook mogelijk zijn. En please laat die rol pleepapier in het schap liggen voor je zorgverlener aan het einde van een slopende werkdag.

Nog even voor de controlfreaks onder ons: je hebt altijd de keuze tussen angst of vertrouwen. Vind ik een geruststellende gedachte tijdens het afwachten…