Al 9 maanden!

Al 9 maanden doe ik iedere dag een mini-interviewtje. Dezelfde 5 vragen, steeds aan een ander persoon. Als ik het zo opschrijf, klinkt het als dagelijks een buikspieroefeningetje doen. Of een gembertheetje zetten. Of de hond uitlaten. Maar eerlijk gezegd is het best een ding en geen dingetje. Om iedere dag iemand te interviewen. Ie-de-re-dag!

Cadeautje
En toch, steeds als mijn interviewtje binnen is, krijg ik een kick. Niet vanwege de challenge of de likes op Instagram (want ik heb nauwelijks volgers), maar door het goede gevoel dat het geeft om even echt contact te maken met iemand. Om iemand in de ogen te kijken, en het even niet te hebben over een handtas, verbouwing of nieuw restaurant. Tot nu toe vindt iedereen de vragen interessant en ervaren ze het interview bijna altijd als een cadeautje. De vragen vervelen mij ook niet. Integendeel.

Eerder willen scheiden
Zo vertelde iemand mij dat ze niet lang meer te leven heeft en hoe ze geniet van iedere dag die zij nog kan doorbrengen met haar tweede man (ze had veel eerder willen scheiden van haar ex). Weer iemand anders zou graag willen scheiden, maar zei ze er zuchtend achteraan: ‘Schrijf dat liever niet op’. Iemand anders is dagelijks dankbaar voor de donornier die zij ontving. Weer iemand verklapte mij dat als ze nergens bang voor was, zij haar hele salaris zou uitgeven aan nieuwe kleding. Want ze ziet haar kinderen zo graag in leuke outfits. Tja, de gesprekken zijn heel divers en duren van vijf minuten in de trein tot een half uur tijdens het wachten bij de zwemles van mijn zoontje.

Uniek en universeel
Dit project helpt me enorm om mijn oordelen uit en bij te stellen. Alle mensen die ik ontmoet zijn uniek en universeel tegelijk. Ze gaan het contact aan, vertrouwen mij, laten zichzelf zien. En dat raakt me. Wat me ook verrast: de meeste mensen zijn inderdaad maar een paar stappen van elkaar verwijderd. Als ze zien op mijn Instagram-wall wie ik al heb geïnterviewd, blijken ze meestal wel iemand te (her)kennen.

Snel en langzaam
Ook beleef ik dit jaar extra bewust. Want iedere dag bestaat uit een interviewtje. In de ochtend weet ik meestal nog niet wie ik die dag ga interviewen. Ik zie op de teller dat er weer een interviewtje is bijgekomen, gelijk met het aantal dagen van dit jaar. Soms denk ik terug aan een extra bijzondere ontmoeting en realiseer ik me dat het toen nog pril voorjaar was. De tijd gaat inderdaad snel en ook weer niet op een bepaalde manier.

Als ik weleens een paar dagen vrij heb omdat mijn vader een interviewtje doet, voelt dat goed en gek tegelijk. Al ben ik degene die het interview altijd plaatst, dus ben ik er toch dagelijks mee bezig. Maar stress of ik wel een interviewtje kan plaatsen heb ik niet meer. Bij de supermarkt weet ik altijd iemand te strikken rond sluitingstijd, mocht ik er overdag niet aan toegekomen zijn met drie pingpongballen van jongetjes om me heen. Het komt altijd goed. Een geruststellend mantra.

Liever mijn gezin dan de Porsche
De laatste van de 5 vragen is: Waar ben je dankbaar voor? Voor de meeste mensen zijn gezondheid en familie het belangrijkst in hun leven. Niks nieuws, maar wel mooi om iedere dag opnieuw te horen. Niemand is het meest dankbaar voor zijn Porsche, vakantiehuis in Frankrijk of Rolex. Ze aarzelen soms wel even bij deze vraag, maar zeggen dan vaak: toch mijn gezin, familie, gezondheid. Ook waarderen veel mensen dat zij leven in het veilige en tolerante Europa.

Het wordt langzaam herfst. Nog 3 maanden. Ik ben benieuwd wat die gaan brengen. Misschien krijg ik Sinterklaas wel te pakken…

Volg je me op Instagram? Leuk! Justlikeyou365.
Meer weten over dit project? In mijn nieuwe bundel Mest voor de werkvloer schrijf ik over het idee achter dit project en waarom het ook een goed plan is om regelmatig mensen op het werk te interviewen.